Fuji Dağı’ndaki selfie’lerin yerel halkın huzurundan daha değerli olduğu bir dünyada, turistik destinasyonlar aşırı turizme karşı ağır silahlar kullanıyor. Peki bu mucizevi tedaviler işe yarayacak mı, yoksa turistlerle dolar peşinde mi koşacaklar?
Bir zamanların dokunulmaz ekonomik devi turizm bir isyanla karşı karşıya: sıkıntılar, kirlilik, nezaketsizlik. Kyoto’dan Kopenhag’a kadar yetkililer, altın yumurtlayan kazı öldürmeden akışları düzenlemek için yenilikler yapıyor. BBC vergileri, yasakları, baskıyı ve ödülleri tercih edilen silahlar olarak sıralıyor.
Uygulamadaki Stratejiler
Japonya’da Fuji Dağı’nı çılgın “Instagramcılardan” saklamak için siyah bariyerler dikiliyor; bu, absürtlüğe yaklaşan ancak çatıları vahşi dağcılardan koruyan görsel bir çözüm. Kyoto’da uygulamalar ve kampanyalar bilinmeyene yöneliyor: Sürdürülebilir turizmden sorumlu Kousaku Ono, “Mucize çözüm yok” diye itiraf ediyor.
Etkili örnekler
Amerika Birleşik Devletleri’ndeki milli parklar, yabancılardan giriş için 100 dolar ücret alıyor; bu, EXP Journeys’ten Kevin Jackson’ın zenginleri caydıramayacağını ancak Canyonlands gibi unutulmuş noktaları canlandırabileceğini söylediği bir cüzdan avcısı. Jamaika’da “yağmur sigortası” sağanak yağışların masraflarını karşılıyor: kasırga sonrası düşük sezonu yeniden canlandırmak kaderin bir ironisi.
Kritik yenilikler
İspanya’da Balear Adaları’ndaki yapay zeka, kalabalık plajlar yerine sepetçilik önererek insan trafiğinin sıkışıklığını öngörüyor – ancak bu, turist karşıtı protestoları sakinleştirmek için yeterli mi? Danimarka’da CopenPay ekolojik jestleri ödüllendiriyor: kanoyla atık toplayın, ücretsiz ziyaret kazanın. 30.000’den fazla turist kazandı ama on kişiden yedisi gerçekten değişiyor mu?
Bitirmek için…
Japon baskısından Danimarka havucuna kadar bu önlemler kitle turizmine koşullar dayatıyor. Kalabalıkları mı kanalize edeceklerini yoksa çözülemeyen bir sorunu maskeleyeceklerini zaman gösterecek: Sonuçta, tüm dünya sadece bir tık uzaktayken seyahat etmeye kim hayır diyebilir ki?
Kaynak slate.fr – François Montcorbier tarafından